"ο ερημίτης και ο άλλος"

Πάλι στο βάθος της σπηλιάς πήγες ερημίτη, για να βυθιστείς στις σκέψεις σου. Μου φαίνεται κάτι φόρες πως δεν σε χωράει ούτε η σπηλιά σου και θες να σκάψεις να φτάσεις πιο βαθιά, μα τα παρατάς και τότε πιάνεις το γράψιμο.

"καλή πρωτομαγιά"

Πρωτομαγιά αύριο και να πας να πιάσεις τον Μάη θα το καταλάβω, να βγεις λίγο από την μονοτονία της πολιτείας, να σε κτυπήσει καθαρός αέρας, να βγεις έξω από την βαριά σκιά της καθημερινότητας.

"οι πρώτες σκέψεις"

Δεν έκανες και άσχημα ερημίτη που ανέβηκες δω πάνω και έριξες μια μούντζα στους από κάτω. Κατέβηκα στην πολιτεία για να βρω θέματα και βρήκα μια παράνοια πανανθρώπινη, έναν άνθρωπο βρήκα μπερδεμένο, χαμένο κάπου σε ρυθμούς εξοντωτικούς και ξένους προς αυτόν.

"η χοντρή πένα"

Βρε καημένε μου, έβαλες έναν ερημίτη να καταπλήξει τα πλήθη, μια σπηλιά κάπου στο πουθενά και περίμενες τι; Τι να πει ο ερημίτης σου; Και ποιος ακούει ερημίτες πια…

"στα περίχωρα της πολιτείας"

Περιπλανήθηκε για ώρες σήμερα ο ερημίτης και δεν το κατάλαβε πως έφτασε στα περίχωρα της πολιτείας. Συνήθως οι περιπλανήσεις του είναι προς τα πάνω, προς τα ψηλά βουνά και τις μοναχικές κορυφές.

"οι θλιμμένες νύχτες"

Μια θλίψη, μια βαριά μελαγχολία έχει φωλιάσει για μέρες, μέσα στην σπηλιά. Να είναι άραγε ένας μικρός θρήνος, για τα ξεχασμένα παιδικά όνειρα του ερημίτη; Ή μήπως η ψυχή του είναι βαριά, για τα χαμένα όνειρα τη εφηβείας;

"ένας περίεργος επισκέπτης"

«Δεν ήξερα πως υπάρχουν ακόμα ερημίτες, τυχαία περνούσα απέξω από την σπηλιά. Μοιάζω σαν κυνηγημένος, αλλά πιο πολύ σε χαμένος φέρνω. Θα ξαποστάσω λίγο και θα τραβήξω τον δρόμο μου, δεν θα σε ενοχλήσω καθόλου.»

"οι χαμένοι"

Νευρικά περπατάς ερημίτη στην σπηλιά, σήμερα το πρωί. Να σε επισκέφτηκαν άραγε οι δαίμονες σου την νύχτα; Ή ονειρεύτηκες πως την άνοιξη, θα γίνει κέντρο διερχόμενων πάλι η σπηλιά;

"ένα αντίο στον χειμώνα"

«οι χειμώνες μας, μένουν όλο και πιο λίγοι» - «άστο ρε ερημίτη, μην βαραίνεις πάλι τις κουβέντες σου σήμερα, ο κόσμος αρκετές φόρες έχει ανάγκη και από καμιά κουβέντα ανάλαφρη -  άσε που λίγοι πια μετρούν τους χειμώνες.»

"οι δυο στρατοί"

Η βροχή δεν είχε σταματήσει να πέφτει ολόκληρη την νύχτα στην «κοιλάδα της ζωής», έτσι το πρωινό βρήκε τους δυο στρατούς παραταγμένους, μέσα στις λάσπες έτοιμους για την τελική αναμέτρηση.