"Ερχόμαστε..."

Ερχόμαστε από πολύ μακριά... Μέσα από κακοτράχαλους δρόμους και δύσβατα μονοπάτια, από εκεί όπου οι θεοί δείχνουν να μην έχουν εγκαταλείψει τον άνθρωπο στην μοίρα του. Αλλά και οι άνθρωποι εκεί δεν ξέμαθαν να ευχαριστούν τους θεούς. Με γέλια, με τραγούδια και χορούς προσεγγίζουν τους θεούς, και όχι με ψεύτικες προσευχές.

"Κουβέντες του δρόμου"

-«Κάτσε, ρε αδελφέ μου, να πάρουμε μια ανάσα! Πώς τρέχουμε έτσι; Πώς γίναμε έτσι; Λαχανιασμένοι σε έναν αγώνα δρόμου που δεν έχει τερματισμό. Για πού τραβάμε κανείς μας δεν ξέρει, αλλά συνεχίζουμε να βαδίζουμε χωρίς σκοπό.»

"Οι βολεμένοι"

Υπάρχει τόση αρρώστια στο βόλεμα του ανθρώπου, που πολλοί για να το καμουφλάρουν ντύνονται με προβιές. Τομάρια γίνονται, μην κοροϊδευόμαστε. Γιατί για να βολευτείς εσύ, κάποιον θα ξεβολέψεις.

"Ο μελλοθάνατος"

Έτος 2038. Φυλακές υψίστης ασφαλείας, Χαλκίδα. Τα έξυπνα κελιά φιλοξενούν εκεί ανθρώπους επικίνδυνους, που η κοινωνία είχε αποφασίσει πως υπήρχε μόνο μια τιμωρία γι' αυτούς – ο θάνατος.

"Για ποια Ευρώπη;"

Για ποια Ευρώπη μου μιλάς;
Αυτή που έχει τους θεσμούς;
Και ποια Ευρώπη προσκυνάς;
Που φτιάχνει κάλπικους θεούς;

"Ο Τοίχος"

«Η Ελλάδα θα βγει πιο δυνατή από την κρίση», είπε το παιδί που έκανε τις καταλήψεις. Όχι άλλες παπαριές, όχι άλλο κάρβουνο. Κάτσε να βγει πρώτα και βλέπουμε. Γιατί εσύ και οι άλλοι εθνοσωτήρες δεν βλέπω να μπορείτε να τη βγάλετε. Ούτε καν το πιστεύετε...

"Μια καλημέρα"

Μια καλημέρα απλή, καθημερινή, ανοιξιάτικη. Να την πω και να τρέξω να κρυφτώ, μακριά από της πόλης τον κουρνιαχτό. Καλημέρες τυπικές, ψεύτικες, σαν τις ζωές μας στις μέρες μας.

"Το κρυφό σχολειό"

Άμα ανηφορίσεις από το Άργος και πάρεις το δρόμο για το Κάστρο, θα συναντήσεις την Παναγιά την Κατακεκρυμμένη. Εκεί υπάρχει και η ταμπέλα πως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λειτούργησε κρυφό σχολειό.

"Πρωινό, κλειδί του Παραδείσου"

Πρωινό, κλειδί του Παραδείσου είσαι... Μα ποιος σε χαίρεται πια; Αυτή η ώρα που έχει αφήσει τη νύχτα πίσω της και όλη η μέρα είναι μπροστά της. Πόσο θεϊκές μοιάζουν οι στιγμές της αυγής;

"Ο Σταθμάρχης"

Ήταν αρχές χειμώνα, θαρρώ, που πέρασα από ένα ξεχασμένο μικρό χωριό. Κάποτε είχε ζωή. Τώρα μια σιωπή μελαγχολική επικρατούσε πια εκεί. Λίγοι οι άνθρωποι που είχαν απομείνει, λίγες οι φωνές και η έλευση του χειμώνα σίγουρα θα μεγάλωνε αυτήν την αίσθηση της εγκατάλειψης.