το χάος

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2018

"ένα όνειρο παλιό"

Στα βουνά και στα χωριά μου αρέσει να τραβιέμαι, γούστα είναι αυτά. Πάει καιρός που κατάλαβα πως χαμένος βγαίνει ο άνθρωπος που συχνάζει στις μεγαλουπόλεις. Ένα διαρκές λαχάνιασμα υπάρχει εκεί – ένα ανιαρό περπάτημα που δεν οδηγεί πουθενά ή οδηγεί πάντα στο ίδιο σημείο…

" τέλος ή μια νέα αρχή;"

Αφημένο στην τύχη του προχωράει στον διαδικτυακό κόσμο το Χάος. Σαν να το έχει εγκαταλείψει ο δημιουργός του, σαν να μην ξέρει και ο ίδιος τι δρόμο, τι κατεύθυνση να του δείξει.

"ο κύκλος των χαμένων εποχών"

Γιατί είσαι τόσο θλιμμένη; είπε το λουλουδάκι του βουνού στην Άνοιξη. Έρχεσαι και φεύγεις κάθε χρόνο, μας βγάζεις από τον βαρύ χειμώνα και γίνεσαι προπομπός του καλοκαιριού, μα πάντα όταν έρχεται η ώρα να μας αποχαιρετήσεις, δεν το μπορείς.

"η πλάνη των αστεριών"

Λίγο πιο μακριά ξεκίνησες, άνθρωπε, να πας. Λίγο πιο μακριά, μα εσύ έφτασες στα αστέρια και χάθηκες. Ποιος θα σε φέρει τώρα πίσω; Εγκατέλειψες τη γη για το ταξίδι στους ουρανούς... Τι κέρδισες; Τι έχασες;

"η ζωή που δεν έζησες"

Ξέρεις, το ότι θέλησες να πλατσουρίζεις στα ρηχά νερά φοβούμενος να ξεχυθείς στα πέλαγα, δεν φταίει η ζωή γι αυτό. Τα ρηχά νερά έχουν πνίξει πιο πολλούς από τους απέραντους ωκεανούς.

"ο άνθρωπος του καναπέ"

Οι ειδικοί – μ αρέσουν τον τελευταίο καιρό αυτοί οι ειδικοί. Που σου μιλούν για τη ζωή και για τον άνθρωπο. Ψάχνουν, αφουγκράζονται, βρίσκουν. Σκάβουν βαθιά, σκάβουν επιφανειακά, όλο κάτι βρίσκουν. Τώρα βρήκαν να μας πουν πως όποιος παίρνει στα σοβαρά τη ζωή, όποιος την εξετάζει δηλαδή σε βάθος, οδηγείται στην κατάθλιψη...